In mijn vorige artikel betoogde ik voor de terugkeer van het menselijke aspect bij met name arbeidsbemiddelaars. Breng eens wat plezier terug in plaats van constant strooien met HR technische containerbegrippen. Het gebeurt me niet vaak dat mijn artikelen rond solliciteren zo positief ontvangen. ‘Eindelijk een goed stuk Freek’. las ik afgelopen week onder een artikel. Eindelijk dus, maar waarom nu pas?

Ineens begon het mij afgelopen weekend te dagen wat de oorsprong hiervan was. Het was voor een keer niet de sollicitant die ik op zijn of haar verantwoordelijkheid aansprak. Ik pakte nu eens de werkgevers en vermaledijde recruiters aan. En dat viel bij solliciterend Nederland in goede aarde. Want als je het mij vraagt dan is er een eigenschap die bij ongelofelijk veel sollicitanten ontbreekt, en dat is zelfreflectie. Het heeft ergens zelfs iets narcistisch.

Wanneer ik het gebrek aan plezier, wederzijdse interesse en het algehele menselijke aspect binnen de gehele vaderlandse sollicitatie scene benoem, dan wijs ik toch echt niet alleen naar de werkgeversstoel. Want tegenover deze mannen in pak staat een roedel sollicitanten met een minstens net zo liefdeloze houding. En voor een ouderwets potje verleiden, heb je er toch echt twee nodig.

Waar ik me bij veel sollicitanten over kan verbazen is het gebrek aan zelfreflectie, dat soms gecompenseerd lijkt door een overdadige slachtofferrol. Ben je oud, dan zeur je over jongeren. Ben je jong, dan zeur je over ouderen. Dat kan allemaal wel zo zijn, wie ben ik om dat te betwisten? Maar vrijwaart dit je dan ook direct van een spreekwoordelijke hand in eigen boezem? Dat een ander iets niet goed doet impliceert toch niet direct dat jij het wel goed doet? Toch werkt het vaak wel zo en juist daarom viel mijn vorige artikel misschien ook wel zo in de smaak. Het vrijwaarde velen van een kritische blik in de spiegel.

Is de gemiddelde sollicitant wel zo goed als hij zelf denkt dat hij is? Ik durf die stelling volmondig tegen te spreken. Laat ik absoluut niet beweren dat iedere werkzoekende maar iets doet, maar er is bij menigeen meer verbetering mogelijk dan hij of zij zelf denkt. Het gebrek aan een algehele werk-zoek-strategie is soms stuitend. Men doet, men herhaalt, maar men weigert ook te leren en reflecteren.

Naast het narcistische heeft het ook iets krankzinnigs. Want zo noemde Einstein het ooit wanneer je het zelfde blijft herhalen en andere uitkomsten verwacht. En dat is nu juist het stuitende mantra dat ik de afgelopen twee jaar als loopbaancoach en tien jaar als recruiter maar blijf horen: ‘Ik heb al driehonderd brieven geschreven en word nooit uitgenodigd’. En dan denk ik op mijn beurt. Na tien mislukte sollicitaties had je al moeten gaan nadenken wat er anders kon. Want door als een krankzinnige op de zelfde manier tegen de zelfde deur aan te knallen. Daar wordt toch niemand gelukkig van?

En daarom kaats ik het balletje ook weer terug naar de werkzoekenden. De oorsprong van de problemen in arbeidsland ligt niet alleen bij werkgevers of de overheid. Dit ligt net zo hard bij het stronteigenwijze calimero gedrag van een groot gedeelte van de sollicitanten.

Verbeter de wereld, begin bij jezelf.

Freek van Kraaikamp is naast columnist voor Intermediair ook actief als loopbaancoach in Amsterdam. Hij is auteur en contentspecialist in zijn eigen bedrijf FREEK. Daarnaast schreef hij zijn eerste boek Zou jij jezelf aannemen? bij Schouten & Nelissen.

Heb je vragen over dit artikel of wil je weten wat FREEK. voor jou kan betekenen? Neem dan contact op via 06 – 52 31 58 53 of e-mail naar freek@jezelfaannemen.nl

By | 2018-01-05T17:04:10+00:00 maart 18th, 2016|NRC|2 Comments

About the Author:

2 Comments

  1. Aletta van 't Hoog maart 22, 2016 at 12:58 pm

    Naar je eigen aandeel kijken is altijd goed in welke positie je ook zit en dat je je als sollicitant achter de oren moet krabben als je 0.0 bereikt is helemaal waar. Er is echter ook nog zoiets als sollicitatieplicht. Elke week één is wat het UWV van WW-ers vraagt. De sollicitant krijgt dan ook tegenstrijdige signalen: enerzijds dat brieven schrijven achterhaald is, anderzijds dat het verplicht is.
    Tip: probeer het UWV tevreden te stellen met netwerkgesprekken, ( digitale ) bedrijfsbezoeken, meeloopdagen en belacties.

  2. Fennie maart 24, 2016 at 9:02 pm

    Leuk geprobeerd Freek, maar tegenover elke wel reflecterende sollicitant staan er tien recruiters die hem/haar neermaaien. Neem nou mijn zeer gewaardeerde collega. Voordat wij haar aannamen heeft ze heel wat commentaar gehad dat ze haar promotie niet had afgemaakt. Haar zelf reflectie dat een promotie ondoenlijk is naast de zorg voor een gehandicapped kind en chronisch zieke partner is haar menig maal duur komen te staan. Gelukkig weten wij inmiddels dat daardoor zeer positieve eigenschappen zoals strakke planning, kordaat optreden, flexibiliteit en inventiviteit uitvergroot zijn. De extra vrije dagen die te pas en te onpas nodig zijn nemen we dan ook graaf voor lief. Welke recruiters zijn zelf zo flexibel en inlevend?

Leave A Comment