Begin dertig en ogenschijnlijk een pracht van een carrière. Maar stiekem gaan ze, jaar in jaar uit, met de pest in hun lijf naar hun werk. Maak kennis met de ongelukkige, hoogopgeleide dertiger met een rotbaan. Geloof het of niet, maar meer dan een kwart van de clientèle die ik als loopbaancoach in onze hoofdstad heb, bestaat uit deze groep.

Ze hebben een dik salaris, een vast contract en een glimmende auto onder de kont. De wind vol in de sociaal-maatschappelijke zeilen. Ieder feestje iets om mee te pochen. Maar stiekem leven ze van weekend naar borrel, of van vage party naar nog vagere afterparty. De spanning is er doordeweeks overdag vanaf, dus die moet in de avond en in het weekend worden ingehaald.

Ze zijn er in alle soorten en maten. De online marketing manager die niet door het grijze plafond kan breken. Online opgegroeid, maar met een manager die nog steeds denkt dat hij het bedrijf ‘online’ kan maken door alle flyers in te scannen. Afgevlakt omdat dit nu eenmaal is ‘hoe de hazen lopen’, want ‘zo doen wij het hier nu eenmaal’. ‘Zo zijn we voor de eeuwwisseling immers ook groot geworden.’ Vaak zijn ze jong en vol enthousiasme gestart. Daar ligt het niet aan. Om uiteindelijk wanhopig te stranden in het stroop van iets wat ooit een droombaan was. Maar ja, het verdient wel lekker.

Heel vaak merk ik dat men de schuld van dit soort situaties buiten zichzelf zoekt. En dat de behoefte om van baan te veranderen door de glimmende auto en 2,5 keer modaal salaris eigenlijk ook ontbreekt. Dus wat rest je? Zeuren en zaniken op alles en iedereen, behalve op jezelf. Wanneer je met een bak aan ongebruikte potentie al drie jaar binnen je eigen comfortzone blijft hangen, mag je bij het wijzen naar de grote boze buitenwereld ook wel eens in de spiegel kijken.

Want ik snap het heel erg goed. Ik was precies hetzelfde. Leuke baan, prima collega’s, geen stress, lekker salaris, leuke bonussen, auto van de zaak. Maar toch. Dag in, dag uit, jaar in, jaar uit met frisse tegenzin naar je werk. Resultaten top, plezier nul.

Maar als je eerlijk bent dan kan je toch maar beter wel keihard in die spiegel kijken, om daarna te oriënteren op wat je wel wilt. We zitten, inclusief ondergetekende, nog niet eens op de helft van ons leven en nog niet op een vierde van ons werkende leven. Kiezen we er nu al voor om genoegen te nemen met minder? En dan hebben we ook nog eens het lef om de schuld vooral niet bij onszelf te zoeken?

Ik herhaal het dus nog een keer. We zijn nog niet eens op de helft and we’re settling for less! Ook ik was er eentje, dus ik weet waar je staat. Maar heb lef, maak offers, pak het leven bij de ballen en ga op zoek naar een plek waar je wel past. Want je werk kan nog zo stom zijn, vaak ligt de oorzaak hiervan toch echt bij jezelf.

screen-shot-2016-11-29-at-2-42-08-pm

Freek van Kraaikamp is naast columnist voor Intermediair ook actief als loopbaancoach in Amsterdam. Hij is auteur en contentspecialist in zijn eigen bedrijf FREEK. Daarnaast schreef hij zijn eerste boek Zou jij jezelf aannemen? bij Schouten & Nelissen.

Heb je vragen over dit artikel of wil je weten wat FREEK. voor jou kan betekenen? Neem dan contact op via 06 – 52 31 58 53 of e-mail naar freek@jezelfaannemen.nl

 

By | 2018-02-19T18:17:18+00:00 november 29th, 2016|Ander geneuzel|1 Comment

About the Author:

One Comment

  1. Freek van der Wees december 7, 2016 at 9:28 am

    Leuk geschreven en heel herkenbaar! Zelf ook in die situatie gezeten en uiteindelijk ook in de spiegel gekeken! Na 7 jaar in de IT consultancy, nu inmiddels alweer 2 jaar mijn eigen watersportbedrijf.

Leave A Comment